20 Haziran 2010 Pazar

Tartıdakini aynada görememek

Dostlar, romalılar,

Uzunca bir döneme yaydığım zayıflama sürecinde, sonlara yaklaşmış bulunmakta olduğum şu günlerde, kendimde ve çok yakın bi dostumda gözlemlediğim bir sendromdan bahsetmek istiyorum;
Bu sendromu kısaca "tartıdakini aynada görememek" olarak tanımladım ben :)


Adından da anlayabileceğiniz gibi, bir çeşit algı yanılsamasından bahsediyorum. Örneğin 1.70 boya sahip olan ben kişisi, yumurtalıklarımdaki bir problemin, vücudumdaki insülin direnci bozmasının da etkisiyle 82 kiloya kadar çıkmıştım 1,5 sene kadar önce... Bu geçtiğimiz 1,5 senelik süreçte ise yavaş yavaş 23 kilo verdim ve şu an 59 kiloyum.

Fısssssstık gibi hissetmem lazım değil mi? :)
Hayır işte, tam tersi...

İşte size sendrom!

Aynaya baktığımda, kesinlikle öngörülebilecek mutluluğu ve tatmini yaşayamıyorum!
Daha 1 sene önce, 65 kiloya düşmenin hayalleriyle yanarken; 60'ın hayalini bile kuramazken, şu an nedense aklım hep 55'te!
55 kiloya düşünce, onu da beğenmemekten ciddi ciddi endişe duymaya başladım açıkçası...

Yakın bir arkadaşımda ise gene benzer bişey yaşanıyor şu an. 68 kiloyken diyete girip hedefini 55 belleyen bu arkadaşım, 55'le yetinemedi.
Şu an 53 kiloya inmiş olmasına rağmen, "kendini beğenememe"nin dikenli kollarında, diyet yolculuğunu son hızla sürdürüyor.
Yeni hedefi 50 kilo olmak!

Biraz araştırdığımda, psikoloji tabelalarının "anorexia nervosa" adlı rahatsızlığı gösterdiğini gördüm bizimkine yakın durumlar için. Bu rahatsızlığın başlıca belirtileri olarak verilen dört kalem, durumu daha da netleştirecektir;

  • Kişinin normal kilosunu kabul etmemesi
  • Kilo almaktan ve şişmanlamaktan aşırı korku duyma
  • Beden algısında bozukluk gözlenmesi
  • En az 3 ay menstürasyon görmemesi

Bu süreçlerin ve rahatsızlığın bir adım ötesinde ise, çok daha ciddi sorunlara sebep olabilen, hatta erken yaşta ölümle kucaklaştırabilen "blumia nervosa" bekliyor bazılarını maalesef...

Şükür ki, ben de arkadaşım da bunların yakınında değiliz. En azından şu an için... :)

Sık sık çeşitli bahanelerle (PMS, stres abur cuburları, vs) yaptığımız kaçamaklar bile, bir anoreksik veya bulimik olamayacağımzın "anıt gibi" bir kanıtıdır!

Ama şu da bir gerçek ki, bu tip hastalık tehlikelerinin hepsi, en başta "beden algısında oluşan bozukluk"la selam ediyor insan hayatına.

Velhasıl-kelam "dur noktası"nı bilmek ve en önemlisi tadında bırakmayı başarabilmek gerekli...
Yeme eylemimizde de;
yememe eylemimizde de...

5 yorum:

  1. Bence bu daha cok buraya kadar geldim bundan sonrasini da yapabilrim sendromu:))) BRAVVVVVVOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

    YanıtlaSil
  2. pelin seni yiriz!!!!

    hiçbir diyet duramaz seni yimemimizin önünde!!!!!!!!
    :)))))))))))))))

    YanıtlaSil
  3. ben sonucu gördüm gayet başarılı :)
    millet hatunu gösterip rus mu diye soruyordu birbirine :)))
    ne rus'u izmirli ayol :)

    YanıtlaSil
  4. ehehehe

    "100 dolar, duj dahil!"
    :))))))))

    YanıtlaSil
  5. Tebrikler! Nasıl yaptığınızı da paylaşsanız, biz kilo verme sürecindeki kişilere moral olsa fena mı olur :))

    YanıtlaSil

Related Posts with Thumbnails